براى كسب و تحصيل معاش و موقعيت دنيوى انتخاب كرده‌اند . عارف نمايان متظاهر به اهل سير وسلوك از سويى ، نه رياضت عمل و از طرفى ، نه زحمت علم را بر خود هموار نساخته‌اند . البته اين سيره سيئه از دير باز بوده كه « حقيقت » با « مجاز » و « اصل » با « تقلب » دچار خلط شده و چهره هاى موجهى هم به اين خلط مبتلا شده‌اند . از اين رو شناخت عارفان راستين و عرفان حقيقى كارى چندان سهل نيست . سخن از صفات وسيره اين عارفان علاوه از سختى خاص خود ، فرصت كافى را هم مىطلبد . در اين مجال فرصتى فراهم شد تا بيان شود كه عرفان حقيقى محصول سيرو سلوك عملى يعنى تقيد به شريعت مقدس نبوى با تمام كليّات وجزئيّات و در تمام احوال و شرايط كماهوحقه مى باشد . براى عرفان علمى هم بايد كسب مقدمات نمود و بايد الزامات برهانى عرفان را تحصيل كرد و اين در سيره سلسله جليله آخوند همدانى و شجره هاى سيداحمدكربلايى و ميرزا جواد ملكى تبريزى وشاگردان آن‌ها يعنى آقاسيدعلىقاضى و امام‌خمينى و شاگردان آن‌ها ديده مىشود . يعنى راهبرد قرب به محضر ربوبى و وصول به حقيقت غير از شريعت نيست . والّا انحراف از شريعت حقّه‌ى الهيّه را به دنبال خواهد داشت . حسن ختام اين مقاله را به خاطره‌اى از آقا ميرزا على اكبر مرندى از شاگردان آقاسيدعلىقاضى اختصاص مىدهم : براى حقير ( نگارنده ) گاهى توفيق حاصل مىشد كه به زيارت اين عارف‌بالله نائل شوم . يك بار ايشان فرمودند ( به زبان آذرى ) : به جاى اينكه نام آدم در به ياد ، جان آدم در به ياد ، بهتر است . از اينكه نام ايشان در كتاب مهر تابان ذكر شده بود و اسباب اشتهار ايشان را فراهم كرده بود شديداً معذب بود . يادش در اين سلسله گرامى باد كه هيچوقت دنبال نام نبود .